محجوبی

قلمش، گز اصفهان بود!

چو من بگذرم زين جهان قشنگ

کنيد ای رفيقا به دفنم درنگ

که من عاشق اين جهانم هنوز

برآنم که اين جا بمانم هنوز

...

نه جای وفات است و نه تسليت

روی بام آن جايم انداختند

که راحت کنم لنگ خود را دراز

بکلی ز مردن کنم احتراز

کجا داشتم با جهان اين قرار

که دستم نهد در حنا بين کار؟

که من نگذرم زين جهان تا ابد

به اردنگ و تيپا و مشت و لگد

مگرآنکه درخواب خوش بی خبر

به ناگاهم آيد زمانه به سر

اگر بگذرم زين جهان وقت خواب

نخستم بپاشيد بر چهره آب

اگر برجيدم زخواب گران

که پس زنده ام، عينهو ديگران

وگر آنکه پيدا نشد جنبشي

نماييد بار دگر کوششي

بگيريد از پهلويم نيشگون

چنان سخت کايد سرجاش خون

از آن چوب های بلند و زمخت

که با آن سرو کله ام بود اخت

از آنها که خوردم پس از کودتا

زجهال آن جيره خوار کذا

ازآنها که خوردم پس ازاضطراب

زعمال آن مردک بد لعاب

بياريد زان چوب مغز آشنا

بکوبيد بر مغز من بی هوا

پریدم سوی سقف از روی تخت

پريدم اگر، وضع من عالی است

شوم زنده و عين خوشحالی است

اگر باز جم نخوردم ز جام

کنيدم فرو داخل حوض يخ

که درحوض يخ، برجهم چون ملخ

اگرباز هم مانده بودم خموش

بياريد يک باديه آب جوش

به ريزيد آن را روی صورتم

بسوزيد از آن آب کول و کتم

که اين تجربه باشدم از اوين

هم آن دور جور و هم اين عهد کين

به هوش آورد مرده ناب را

بپراند از هر سری خواب را

اگر حال من باز ننمود فرق

ببنديد برگردنم سيم برق

نه سخت آنچنانی که گردم خفه

اگر بوده ام زنده اين چند سال

همه بوده از آن شوک بی مثال

کنون هم اگر جستم از جای خويش

که هستم دگر باره آقای خويش

شوک برق هم گر که بيهوده بود

ندارد دگر جهدتان هيچ سود

يقين است اين دفعه من مرده ام

کنون پيکر اين شهيد عزيز

چه بهتر که آن را زسر وا کنيد

به هر جا که جا شد مرا جا کنيد

ولی، خوب، البته، با اين وجود

که داند که تد فين من نيست زود؟

خلاصه نباشيد اين سان عجول

به دفن من بينوای خجول

بود جانم اندر زوايای تن

ولی گيرکردست در گوشه اي

از اينروی، آن پوشه را وا کنيد

زوايای آن را تماشا کنيد

اگر يافت شد جان در آن گوشه ها

ببنديد آن پوشه با احتياط!

بگشتيد و آثاری از آن نبود

بدور افکنيدش که بيهوده است

از آن اولش هم همين بوده است

من آن پيکر بی روان نيستم

مرا کم مگيريد، آن نيستم

که من زنده در پيکر مردمم

اگر چند در ازدحامش گمم

دراين کهکشان ذره سان زيستم

جهان تا بود، باعث خنده ام

سيلی

از کوه بايد

از مجموعه "تراشه های تبر"   سياوش كسرائي

درآغاز

(ترانه پارسی)